Parki narodowe w Chile

Chile to bardzo długi i jednocześnie wąski kraj na zachodnim wybrzeżu Ameryki Południowej. Licząc z północy na południe ma on aż 4300 km długości, jednak jego średnia szerokość (ze wschodu na zachód) nie przekracza 180 km. Na 800000 km2 powierzchni mieszka niecałe 15 milionów ludzi. Od strony wschodniej naturalną granicę Chile z Argentyną stano­wią Andy. Od strony zachodniej zaś Chile ograniczone jest wybrze­żem Oceanu Spokojnego. Chile graniczy również z Boliwią i Peru.

Ze względu na wielkie różnice w szerokości geograficznej i wysokości nad poziomem morza, krajobraz Chile jest wyjątkowo zróż­nicowany. Są tu wysokie, skaliste góry, pokryte śnieżnymi czapami wulkany, głębokie kaniony i doliny rzek, pustynie, lodowce i plaże. W Chile jest ponad 2000 wulkanów, w tym 55 czynnych. Chilijskie parki narodowe - a jest ich 30 - obej­mują większość ze spotykanych tu środowisk i kra­jobrazów. Tereny chronione stanowią 18% lądo­wej powierzchni kraju. W 1972 roku powołano do życia Corporación Nacional Forestal (Conaf) - or­ganizację zarządzającą parkami.

Najważniejsze chilijskie parki narodowe to Lau-ca, obejmujący pustynie na północnym krańcu Chi­le, parki chroniące jeziora w środkowej części kra­ju, oraz parki należących do Chile wysp; Chiloe i Rapa Nui, czyli Wyspy Wielkanocnej na Oceanie Spokojnym oraz malownicze rejony w parku Tor­res del Paine na południu kraju.